غزل کویری

این روزها

به هرم تبی تازه تن داده ایم

گرماگرم آزمونی اجباری                   

به خود می پیچد قلم    

لابلای چهار گزینه ی مجهول

.

.

.

 در کشاکش این نفسهای آتشین،

موسی وار

ما مسیح می جستیم و

   بی خبر،

دستمال سبز بر سرمان بستند !!!

   ...   

می بینی

چشمانت را از من گرفته اند

قرنطینه شده ام

درست در خط استوا

منضفانه ترین مرز زمین

حالا به سقف نظم و تکرار معتاد شده ام

از آتش بازیهای بغداد نمی گویم  ،از چشمانت هم

وقتی شهدا به دانشگاه می روند

شعر ها وصیت نامه می شوند

و بر دهانمان ماسک می گذارند

مبادا آنفولانزایمان به تاریخ سرایت کند..........